Αστέρω

(Από την ενότητα «Εκδοχές του τέλους»)

ΧΙ

Με τρομάζει η ανυπαρξία, η μητέρα μου,
και δεν ξέρω γιατί,
αφού η ερωμένη μου, η ύπαρξη
είναι αυτή
που πάντα μου επεφύλασσε
και σίγουρα μου επιφυλάσσει ακόμη
τις πιο οδυνηρές εκπλήξεις.

(Από την ενότητα «Προσευχές»)

Ελέησον σε

Ένιωθες μόνος και μας έπλασες για να 'χεις
Συντροφιά εις τους αιώνας των αιώνων.
Έσφαλες όμως πλάθοντάς μας
Κατ' εικόνα και ομοίωσίν σου,
Πολλαπλασίασες τη μοναξιά σου.
Τώρα είσαι μόνος μέσα σ' ένα πλήθος μόνων.

Δεν έχει πιο μεγάλη μοναξιά.

χαικού

Το είδωλό μου
μέσα στον καθρέφτη
σαν νεκρή φύση.

Αργύρης Χιόνης

Πάντα εσύ του πόθου μου είσαι το νησί, 
πάντα η χαμένη μου πατρίδα είσαι εσύ, 
στην ξενιτιά μου η μονάκριβη ελπίδα, 
πάντα ο φάρος στο χαμό μου, 
η αμμουδιά στο γυρισμό μου 
και στη δίψα το νερό μου είσαι εσύ... 

Κι αν ο χρόνος μας λυγίσει 
κι ο καιρός μας πολεμήσει 
τι μπορεί να μας χωρίσει 
τόση αγάπη πως να σβήσει;
Χίλιες θάλασσες θ' ανοίξω 
χίλιες μοίρες θα νικήσω 
κι όταν θα σε συναντήσω 
θα 'ναι μια στιγμή για πάντα, αγκαλιά στο Θεό,
πάντα, σ' ενα τανγκό για δυο
μαζί για πάντα..... 

Πάντα εσύ η επομενή μου θα'σαι η γη,
εκεί που δεν υπάρχει τέλος ούτε αρχή, 
εκεί που η κάθε μου πληγή θα'ναι κέρδος, 
κι όλα θα'χουν γίνει ένα 
μες στο φως αναστημένα 
και για πάντα ερωτευμένα
όλα εκεί......

Κι αν ο χρόνος μας λυγίσει
κι ο καιρός μας πολεμήσει 
τι μπορεί να μας χωρίσει 
τόση αγάπη πως να σβήσει; 
Χίλιες θάλασσες θ' ανοίξω 
χίλιες μοίρες θα νικήσω 
κι όταν θα σε συναντήσω 
θα 'ναι μια στιγμή για πάντα, 
αγκαλιά στο Θεό, πάντα, σ' ενα τανγκο για δυο,
μαζί για πάντα..... 

Κι αν ο χρόνος μας λυγίσει
κι ο καιρός μας πολεμήσει 
τι μπορεί να μας χωρίσει 
τόση αγάπη πως να σβήσει; 
Χίλια σύμπαντα θα ενώσω
χίλια θαύματα θα δώσω 
κι όταν δίπλα μου σε νιώσω 
θα'ναι μια στιγμή για πάντα, 
αγκαλιά στο Θεό, 
πάντα, σ' ενα τανγκό για δυο, 
μαζί για πάντα.....

Ξεριζώνω τις λέξεις μία - μία

απ' το λαρύγγι μου.

Αν στάζουν αίμα

τυλιξ' τες στο μαντίλι σου

τυλιξ' τες με μπαμπάκι

η πάλι πιάσε τις με τη λαβίδα

και πες:

"Έτσι τα λέει,

για εντύπωση".

Κάνε επιτέλους ο,τι θες.

Όμως δε φτάνει πια η σιωπή

δε φτάνουν πια τα λόγια.

Ξεριζώνω μια - μια σκέτες λέξεις

και σου τις στέλνω.

Τίτος Πατρίκιος

 Μια μέρα ήρθε η ώρα εκείνη και περπατούσε στο δρόμο με τις λεύκες έτσι ακριβώς όπως τον είχε ζωγραφίσει. Κι ο δρόμος στένευε ώσπου έφτασε στο βάθος του ορίζοντα όπου δεν χωρούσε να περάσει ανάμεσα στα δέντρα. Έπιασε βιαστικά ένα πινέλο ν' ανοίξει το δρόμο διότι στο σημείο που είχε φτάσει ασφυκτιούσε. Έκτοτε αγνοείται η τύχη του καθώς η επίσημη ανακοίνωση της αστυνομίας έκανε λόγο για εξαφάνιση. Παρότι τον ψάχνουν οι δικοί του εδώ και μήνες τους βάζει σε σκέψεις το γεγονός πως δεν άφησε πίσω του ούτε ένα σημείωμα παρά μονάχα έναν μισοτελειωμένο πίνακα. Το μόνο που κατάφεραν να μάθουν είναι πως κατά καιρούς διάφοροι περαστικοί έχουν αντικρίσει μια σκυφτή τραγική φιγούρα να περπατάει σ' εκείνον το δρόμο με τις λεύκες στην Αρκαδία.   Παύλος Παρασκευαϊδης